Je lijf doet pijn maar je gaat door. Dit is waarom dat stopt | Puur Erik, Energetisch Coach Budel

Je voelt het al maanden. Die zeurende pijn. Die moeheid. Dat verkeerd slapen. Maar je hebt een bedrijf, een gezin, een bouwproject, een vader die hulp nodig heeft. Je hebt geen tijd om ziek te zijn. Dus je gaat door. En het enige waar je verbaasd over bent is dat mensen denken dat dat een kwaliteit is.

De mannen die bij mij in Budel komen wonen vaak in Weert, Valkenswaard, Maarheeze, Leende, Hamont of Pelt. Allemaal dezelfde soort koppigheid.

Waarom is “gewoon doorgaan” vaak het probleem?

Dat “gewoon doorgaan” is niet sterk, het is uitstellen. Je lichaam stuurt een signaal. Je negeert het. Het signaal wordt luider. Je negeert het nog een keer. Op een gegeven moment moet het lichaam zo hard schreeuwen dat je wel moet stoppen. En dan is herstel een kwestie van weken of maanden, terwijl vroeger signaleren een kwestie van dagen was geweest.

Ik ken dat gevoel zelf. Ik kom uit een boerengezin. Hard werken, nuchter blijven, niet zeuren. Die mentaliteit werkt prima, tot op een bepaald punt. Het punt waarop je eigen lichaam het niet meer trekt en je jezelf ermee in de weg zit. Op dat punt is “gewoon doorgaan” niet langer nuchterheid, maar koppigheid. En je gezin krijgt daar uiteindelijk de rekening van.

Dat is niet iets om je voor te schamen. Maar het is wel iets om onder ogen te zien.

Wat kan energetische coaching hier aan doen?

Ik trek je niet van je werk. Ik zet je niet in een hoek met een dekentje. Ik ben zelf niet zo. Wat ik wel doe is een uur lang met je stilstaan bij wat er is. Zonder oordeel. Zonder zweverig gedoe.

Ik voel wat er vastzit. Ik werk met mijn handen op de plek waar je het meeste opslaat. Dat is vaak niet de plek waar je zelf dacht dat het zat. Soms is het de buik. Soms de borstkas. Soms een plek waar je niet eens gemerkt had dat je spande.

En ik stuur je naar huis met iets concreets om aan te werken. Meestal niet iets groots. Iets kleins. Dat je erin kan passen tussen alles door. Zodat je niet hoeft te kiezen tussen “voor jezelf zorgen” en “je leven leiden”.

Voor wie is dit?

Voor mannen die te veel op hun schouders hebben. Die zichzelf als laatste in de rij zetten. Die weten dat het zo niet verder kan maar niet weten waar te beginnen. Die één plek willen waar ze een uur lang niet hoeven te presteren.

Niet voor wie verwacht dat ik het voor ze op ga lossen. Dit werk is samenwerking. Ik doe mijn deel met mijn handen en mijn aandacht, jij doet je deel door eerlijk te zijn en de opdracht die je mee naar huis krijgt echt uit te voeren.