Ik heb nergens meer zin in. Wat is er met me aan de hand? | Puur Erik, Energetisch Coach Budel

Dit is een van de minst geroepen maar vaakst gevoelde klachten bij mannen boven de 30. Je bent niet verdrietig. Je functioneert nog gewoon op je werk. Thuis ben je er. En toch merk je dat alles waar je vroeger plezier uit haalde nu alleen maar… oké is. Niet leuk. Niet erg. Gewoon oké. Je kijkt naar je hobby en denkt: meh. Je gaat uit eten met je partner en denkt: meh. Je had een vrije dag en wist niks om mee te doen.

En dat schrikt je. Want je herkent jezelf niet meer goed.

Dit is geen depressie in de klinische zin (al kan het daar een voorstadium van zijn — ga bij twijfel naar je huisarts). Dit is iets anders. Dit is wat er gebeurt als je lichaam en geest te lang in overlevingsmodus hebben gestaan. Op een gegeven moment schakelt je systeem terug om energie te sparen, en het eerste wat eruit gaat is plezier.

Mensen komen bij me vandaan uit Weert, Valkenswaard, Helmond, Maarheeze en Eindhoven met exact dit verhaal.

Waarom voelt alles vlak?

Plezier kost energie. Dat klinkt raar, maar het is zo. Als je ergens van geniet zet je hele zenuwstelsel een paar stappen erbij — je hartslag gaat licht omhoog, je lach komt vanzelf, er komen dopamine en endorfine vrij. Dat is werk. Je systeem doet dat werk graag, maar alleen als er reserves zijn.

Als je maanden op je reserves hebt gereden — werk, gezin, zorgen, geldzaken, weinig slaap — dan schaalt je lichaam langzaam af. Eerst de luxe. Het eerste wat eruit gaat is plezier. Want plezier is vanuit het systeem gezien een “extra”. Overleven gaat voor.

Dat voelt vanbinnen alsof er iets stuk is in jou. Maar er is niks stuk. Je bent gewoon moe op een manier waar je niet meer van kunt slapen.

Waar zit dat lichamelijk?

Als ik met mijn handen bij iemand werk die hier mee loopt, voel ik bijna altijd:

• Heel weinig beweging in de borstkas. De ademhaling is hoog en klein.
• Veel spanning in de buik. Niet zichtbaar maar voelbaar, als een dichte knoop.
• Vermoeidheid in de onderrug. Niet pijnlijk, maar dof.
• Een bovenrug die al lang niet meer gezakt is.

Dit is niet symbolisch. Dit is wat er fysiek gebeurt als je al maanden “op overleven” staat.

Wat helpt?

Stap één is NIET proberen meer leuke dingen te doen. Dat werkt niet. Je hebt geen motivatie-probleem, je hebt een energie-probleem. Eerst moet er rust op je systeem komen voordat plezier weer kan landen.

Tijdens een sessie bij mij gebeurt dat deels vanzelf. Je ligt een uur stil, je zenuwstelsel zakt (soms voor het eerst in maanden), en ik werk op de plekken waar je vasthoudt. Veel mensen vallen bijna in slaap. Dat is prima. Dat is wat je lichaam nodig heeft.

De thuisopdracht die je mee krijgt is meestal iets heel concreets en kleins. Geen levenscoaching. Geen “ga meer genieten”. Iets dat je hélpt om thuis even de handrem eraf te trekken.

Na één of twee sessies merken mensen dat er weer kleine dingen zijn die ze fijn vinden. Het komt niet als een grote klap. Het komt terug als je ‘s ochtends iets eerder opstaat omdat je zin hebt in koffie. Je lacht bij iets. Je huilt bij iets. Dat zijn de signalen dat je systeem weer bewegen gaat.

Voor wie is dit?

Voor mensen die zichzelf niet herkennen. Voor wie eerlijk durft te zeggen: het gaat niet goed, ook al ziet mijn leven er aan de buitenkant prima uit. Voor wie al een tijd rondloopt met het gevoel dat er iets moet veranderen maar niet weet wat.

Niet voor wie acuut depressief is of suïcidale gedachten heeft. Ga dan meteen naar je huisarts of bel 113. Mijn werk is aanvullend en vervangt geen ggz.